De afgelopen weken heb ik in Madrid en Jerusalem theater gemaakt en gespeeld. Platform Ludlum en de kunstwake was de gehele tijd als een soort achtergrondmuziek in mn hoofd aanwezig. Ik werd aangesproken dat ik iets te fanatiek was in het oproepen tot deelname aan de kunstwake van platform Ludlum. Hahahahaha.
Maar het soms frustrerend te merken dat iedereen zich druk maakt, de actie supercool vind en vervolgens zich niet inschrijft.
Maar het soms frustrerend te merken dat iedereen zich druk maakt, de actie supercool vind en vervolgens zich niet inschrijft.
Mensen informeren is in dit facebooktijdperk een makkie. Mobiliseren is gek genoeg heel moeilijk. Daarvoor moet je fysiek aanwezig zijn, tijd vrijmaken, iets tot prioriteit maken,
moeite doen. De groene amsterdammer had een behoorlijk cynische analyse van engagement in het digitale tijdperk. Maar ik denk dat in de wisselwerking tussen virtueel en live kwetsbaar aanwezig zijn juist iets cools gebeurt. Fysieke aanwezigheid is juist nu betekenisvol. Deze actie is wars van aanwijsbare effectiviteit, het is een symbolische daad,
het begin was niet makkelijk. Maar het loopt nu!
Dit moet gebeuren en een beetje tegenslag en imperfectie zijn enkel charmant en geven deze actie juist karakter.
Daar gaat het volgens ons om! Lees ons manifest.
Om dat we in cultuur tonen dat we meer zijn dan een optelsom cijfers, dat samenleven meer is dan handel drijven met elkaar alleen.
Het was donderdagmiddag een harde overgang van het warme strand van Tel Aviv naar een totaal verregend binnenhof. Ik kom aan en koop bij de boekendumpshop naast de subway een paraplu, een sjaal en een paar rode kinderhandschoenen (die ik raar genoeg pas). Ik voel me een soort freaky clown met die dingen aan, maar ze zijn praktisch en ze komen van pas. Ik zie nog net de Harpiste vertrekken die een uur vulde met door een grote plastic zak beschermde harpklanken. Rory de Groot is een Held, hij leest Camus voor in een soort repetitieve modus. Rory is totaal doorweekt en spreekt met geweldig stevige stem. Een vrouw die onder het afdakje van de ingang van de tweede kamer staat te roken rent na het doven van haar sigaret naar binnen en komt naar buiten met een paraplu voor Rory. Hij is van de groenlinksfractie, zegt ze erbij. Rory hoeft de paraplu niet. Bikkel. Later zal de hoffotografe van de pvda nadat ze klaar is met een foto maken van Mariette Hamer naar buiten komen en bij de subway een chocolatechip cookie voor me halen en een grote bak thee. Ze is fotografe maar zal haar vrienden in de uitvoerende kunsten op de hoogte stellen van onze actie. Ik ben begonnen met zingen, toen was mijn paraplu nog heel. Rory luisterde heel beleefd ondanks dat hij totaal doorweekt was het hele lied uit. De paraplu en de weerkaatsing tegen het gebouw geven een lekkere bij douchecel achtige akoustiek. Een mevrouw van Kunsten 92 maakt foto's van me. Ze hebben onze link op hun site geplaatst. We worden serieus genomen. Dat is cool. Daarna doe ik 20 minuten lang een poging voor te lezen uit De Stille Kracht van Louis Couperus. Het leek me een leuke aanleiding om met Geert Wilders in gesprek te raken over onze gedeelde Indische achtergrond en over hoe cultuur niet ophoudt bij een landsgrens. In de stromende regen werkt het lezen totaal niet. wel om de fakkel door te geven maar niet om je hoorbaar te maken. Ik heb maar vier liedjes voorbereid maar die zing ik zo'n anderhalf uur lang in een soort loop terwijl mn plu kapot waait en dienstauto's af en aan rijden. Als Mark Rutte het plein oversteekt met een entourage aan ambtenaren, draai ik me om en zing tot hem Going to a town van Rufus Wainwright, Mark Rutte duikt in zn plu, de ambtenaren tonen meer waardering. Eigenlijk moeten we iemand als Ramsey Nasr of Mustafa Stitou vragen hier een nieuwe tekst op te schrijven, zou een perfect hedendaags strijdlied zijn. Het zoetsappige Somewhere uit de West side story doet het goed bij kamerleden Hero Brinkman (pvv) en Plaschaert (vvd) die arm in arm voorbij komen onder een vvd paraplu. Ze vinden dat ik mooi zing. Ik zeg bedankt maar daar koop ik niets voor. (achteraf bedenk ik me dat het wijzer en gevatter geweest was als ik hen had bedankt voor het inzicht dat de zangkunst ook een liberale en rechtse hobby is). Wie het hardst naar binnenrent is onze eigen Robert Ludlum liefhebber Halbe Zijlstra. Waardering is er wel van zijn chauffeur. De chauffeurs moeten denk ik gek van mij zijn geworden. terwijl zij rokend wachten heb ik geloof ik dertig keer speechless van Lady gaga gezongen en twintig keer chelsea hotel van Leonard Cohen. Overigens viel het me op dat veel van die chauffeurs beter gekleed zijn en betere pakken dragen dan de meeste politici. Spannend was ook het verschijnen van Jan Kees de Jager. Hij is nog kleiner en gedrongener dan ik dacht. Hij lijkt me een heel vriendelijke man. Hij luistert even aandachtig en steekt dan zn duim omhoog. stapt in en steekt nog eens zn duim omhoog. Ik kon alleen maar mn schouders ophalen van "gast, ja jij bent minister van financien".Toen werd ik afgelost door Khaldoun Elmecky. Khaldoun is de eerste van de meer gevestigde orde die bereid is een symbolisch uurtje door te brengen voor de deur van onze volksvertegenwoordigers. Hij leest voor goed ingepakt in een mooi regenpak en north face jack. Ik hoop dat komende week meer kunstenaars van oudere generaties ons vergezellen. Khaldoun, ontdekt ook dat in de regen, moeilijke literatuur voor het voetlicht krijgen geen sinecure is. Maar zegt hij: Het gaat om het symbool, om dat we fysiek aanwezig zijn. Een studentikoze jongen van de jonge socialisten komt luisteren en nodigt ons uit voor een bijeenkomst met Jetta Klijnsma.Het is inmiddels vijf uur. De fakkel is weer doorgegeven.
Het was donderdagmiddag een harde overgang van het warme strand van Tel Aviv naar een totaal verregend binnenhof. Ik kom aan en koop bij de boekendumpshop naast de subway een paraplu, een sjaal en een paar rode kinderhandschoenen (die ik raar genoeg pas). Ik voel me een soort freaky clown met die dingen aan, maar ze zijn praktisch en ze komen van pas. Ik zie nog net de Harpiste vertrekken die een uur vulde met door een grote plastic zak beschermde harpklanken. Rory de Groot is een Held, hij leest Camus voor in een soort repetitieve modus. Rory is totaal doorweekt en spreekt met geweldig stevige stem. Een vrouw die onder het afdakje van de ingang van de tweede kamer staat te roken rent na het doven van haar sigaret naar binnen en komt naar buiten met een paraplu voor Rory. Hij is van de groenlinksfractie, zegt ze erbij. Rory hoeft de paraplu niet. Bikkel. Later zal de hoffotografe van de pvda nadat ze klaar is met een foto maken van Mariette Hamer naar buiten komen en bij de subway een chocolatechip cookie voor me halen en een grote bak thee. Ze is fotografe maar zal haar vrienden in de uitvoerende kunsten op de hoogte stellen van onze actie. Ik ben begonnen met zingen, toen was mijn paraplu nog heel. Rory luisterde heel beleefd ondanks dat hij totaal doorweekt was het hele lied uit. De paraplu en de weerkaatsing tegen het gebouw geven een lekkere bij douchecel achtige akoustiek. Een mevrouw van Kunsten 92 maakt foto's van me. Ze hebben onze link op hun site geplaatst. We worden serieus genomen. Dat is cool. Daarna doe ik 20 minuten lang een poging voor te lezen uit De Stille Kracht van Louis Couperus. Het leek me een leuke aanleiding om met Geert Wilders in gesprek te raken over onze gedeelde Indische achtergrond en over hoe cultuur niet ophoudt bij een landsgrens. In de stromende regen werkt het lezen totaal niet. wel om de fakkel door te geven maar niet om je hoorbaar te maken. Ik heb maar vier liedjes voorbereid maar die zing ik zo'n anderhalf uur lang in een soort loop terwijl mn plu kapot waait en dienstauto's af en aan rijden. Als Mark Rutte het plein oversteekt met een entourage aan ambtenaren, draai ik me om en zing tot hem Going to a town van Rufus Wainwright, Mark Rutte duikt in zn plu, de ambtenaren tonen meer waardering. Eigenlijk moeten we iemand als Ramsey Nasr of Mustafa Stitou vragen hier een nieuwe tekst op te schrijven, zou een perfect hedendaags strijdlied zijn. Het zoetsappige Somewhere uit de West side story doet het goed bij kamerleden Hero Brinkman (pvv) en Plaschaert (vvd) die arm in arm voorbij komen onder een vvd paraplu. Ze vinden dat ik mooi zing. Ik zeg bedankt maar daar koop ik niets voor. (achteraf bedenk ik me dat het wijzer en gevatter geweest was als ik hen had bedankt voor het inzicht dat de zangkunst ook een liberale en rechtse hobby is). Wie het hardst naar binnenrent is onze eigen Robert Ludlum liefhebber Halbe Zijlstra. Waardering is er wel van zijn chauffeur. De chauffeurs moeten denk ik gek van mij zijn geworden. terwijl zij rokend wachten heb ik geloof ik dertig keer speechless van Lady gaga gezongen en twintig keer chelsea hotel van Leonard Cohen. Overigens viel het me op dat veel van die chauffeurs beter gekleed zijn en betere pakken dragen dan de meeste politici. Spannend was ook het verschijnen van Jan Kees de Jager. Hij is nog kleiner en gedrongener dan ik dacht. Hij lijkt me een heel vriendelijke man. Hij luistert even aandachtig en steekt dan zn duim omhoog. stapt in en steekt nog eens zn duim omhoog. Ik kon alleen maar mn schouders ophalen van "gast, ja jij bent minister van financien".Toen werd ik afgelost door Khaldoun Elmecky. Khaldoun is de eerste van de meer gevestigde orde die bereid is een symbolisch uurtje door te brengen voor de deur van onze volksvertegenwoordigers. Hij leest voor goed ingepakt in een mooi regenpak en north face jack. Ik hoop dat komende week meer kunstenaars van oudere generaties ons vergezellen. Khaldoun, ontdekt ook dat in de regen, moeilijke literatuur voor het voetlicht krijgen geen sinecure is. Maar zegt hij: Het gaat om het symbool, om dat we fysiek aanwezig zijn. Een studentikoze jongen van de jonge socialisten komt luisteren en nodigt ons uit voor een bijeenkomst met Jetta Klijnsma.Het is inmiddels vijf uur. De fakkel is weer doorgegeven.
